Anders werkt beter stimuleert kopiëren van elkaar

In het dagelijks leven is Albert-Jan Mante lid van de raad van bestuur van het Bravis ziekenhuis. Daarnaast is hij lid van de NVZ-bestuursadviescommissie Arbeid en vanuit die rol zit hij in de stuurgroep van Anders werkt beter, een vierjarig programma (`25 t/m `28) met financiering vanuit het Citrienfonds. “Het programmateam doet het echte werk”, benadrukt hij direct: “De stuurgroep is er voor de grote lijnen, wij zijn bijvoorbeeld betrokken bij de monitoring van de werking van het programma als geheel.”

De zeven projecten binnen Anders werkt beter streven allemaal dezelfde twee hoofddoelen na: het werk leuker maker en de efficiëntie vergroten. De achterliggende gedachte daarbij is tweeledig, legt Mante uit: “Aan de ene kant natuurlijk dat medewerkers behouden blijven voor de sector en aan de andere kant dat de externe aantrekkingskracht om in de sector te gaan werken groeit.” 

Met trots overnemen

Deze doelen zijn niet per se uniek, er zijn tal van projecten en programma’s die zich hierop richten, maar de manier waarop Anders werkt beter naar de doelen toewerkt is dat volgens Mante wel: “Bijzonder is dat bij elk van de zeven projecten niet alleen een academisch ziekenhuis betrokken is, maar ook een andere zorginstelling. Bij vijf van de zeven is dat een NVZ-ziekenhuis. Dat de zeven interventies vanaf het begin af aan een samenwerkingsproject zijn, vergroot de kans dat ze bij bewezen succes opgeschaald gaan worden.”

“Binnen Anders werkt beter stimuleren we dat ziekenhuizen kopiëren van elkaar”, vervolgt Mante. Dat gebeurt naar zijn mening te weinig in de zorg: “Door de eilandjescultuur en de concurrentgevoelens die er vanuit het marktwerkingsdogma hier en daar nog heersen. Binnen Anders werkt beter werkt het schaarse personeel, waar we nu eenmaal mee te maken hebben, aan zeven verschillende typen projecten, die zorginstellingen straks met trots van elkaar over kunnen nemen.”

Van robots tot naasten

De doelen en de werkwijze van Anders werkt beter sluiten vrijwel een-op-een aan bij de strategische visie 2030 van de NVZ. “In de strategische visie gaat het bijvoorbeeld over technologie als katalysator voor werkplezier en innovatie, de zorg slim organiseren en de arbeidsmarkt van de toekomst. Aan al die doelen werken we met dit programma volop. Een van de projecten richt zich op minder registratietijd, een ander op de samenwerking met naasten, weer een ander op de inzet van robots bij intern transport.”

Mante is onder de indruk van de gesprekken die hij de afgelopen tijd voerde met de verschillende projectleiders: “Het zijn enthousiaste mensen die heel graag een bijdrage willen leveren aan de doelen van het programma. Ze zetten mooie stappen.” De projecten zitten overwegend nog wel echt in de beginfase, merkt Mante: “Ze zijn nog aan het afbakenen wat er wel en niet bij de interventie hoort en ook wie precies de te betrekken stakeholders zijn.” 

Op basis van de feiten 

Een van de projecten gaat over de inzet van AI bij no-show. Met behulp van een lerend algoritme kan steeds beter voorspeld worden op welke momenten welke patiënten niet op komen dagen. Dat gebeurt op basis van afspraakkarakteristieken, zoals het tijdstip en de duur van de afspraak, en of het een eerste afspraak betreft of een vervolgafspraak. Mante stelt met klem dat het om een zo objectief mogelijk model gaat. 

Tegelijkertijd vindt hij dat er ook aandacht moet zijn voor verschillen tussen patiëntgroepen: “Bijvoorbeeld bij ouderen of mensen met een bepaalde achtergrond, daar is de no-show misschien groter. Daar moeten we onze ogen niet voor sluiten. Maar enkel op basis van de feiten, niet op basis van sentimenten.” Het no-show AI-model draait in de huidige vorm al met succes in het UMC Utrecht en wordt de komende tijd uitgerold naar het Diakonessenhuis Utrecht.

Invloed van zorgprofessionals

Vervolgens komt Mante terecht bij een andere factor die in deze eerste fase aandacht krijgt: de verschillende belangen die spelen. “Die moet je goed boven tafel hebben, anders kun je geen goed gesprek voeren.” Zeker als belangen tegenstrijdig zijn, zoals dat bij een heel laag no-show percentage aan de hand kan zijn. Dan staat het efficiëntiebelang tegenover het belang van het werkplezier. “Als de no-show nagenoeg nul wordt, dan neemt het werkplezier af doordat de “verloren” momenten niet meer gebruikt kunnen worden voor wat extra aandacht voor een patiënt, onderlinge afstemming of een beker koffie.”

Vanwege dit belang van het vergroten van het werkplezier – niet voor niets een van de hoofddoelen van Anders werkt beter – beschouwt Mante het programma uiteindelijk pas als geslaagd als blijkt dat de zorgprofessionals zelf voldoende betrokken zijn geweest. “We willen dat zij echt inhoudelijk invloed uit kunnen oefenen. Het zijn geen projecten die vanuit de ondersteunende staf gedropt worden. Meer zeggenschap voor de zorgprofessionals draagt immers ook bij aan hun gevoel van trots.” 

Oogsten

Mante verwacht dat de interventies straks aantoonbaar meer werkplezier opleveren voor zorgprofessionals en dat de efficiëntie daadwerkelijk verbeterd is. “Medio 2028 kunnen we hopelijk oogsten. In de zin dat de no-show percentages op het beoogde niveau zitten bijvoorbeeld, en dat verpleegkundigen zich dankzij logistieke robots, naastenparticipatie en minder registratietijd beter op hun kerntaken kunnen richten. En natuurlijk oogsten in de zin van opschalen.”
 

Blijf op de hoogte van Anders werkt beter

Tijdens de looptijd van het programma worden de zeven projecten gevolgd en delen ze regelmatig de inzichten die ze opdoen. Bijvoorbeeld tijdens het Kennisfestival op 19 juni in Deventer: een inspirerende dag vol workshops, praktijkvoorbeelden en ontmoetingen. En natuurlijk via LinkedIn en de nieuwsbrieven.