Zelfstandige behandelcentra

Een zelfstandig behandelcentrum – kortweg ZBC - is een samenwerkingsverband van minstens twee medisch specialisten.  Het aantal ZBC’s is in de afgelopen tien jaar sterk gegroeid.

Zelfstandige behandelcentra bieden - net als ziekenhuizen - medisch specialistische zorg. De meeste zelfstandige behandelcentra zijn gevestigd in de Randstad. Ze variëren in grootte en richten zich vooral op niet-klinische zorg met een hoog volume. Het gaat om planbare, minder complexe zorg waarvoor de patiënt niet hoeft te worden opgenomen. Stand-alone specialismen zoals orthopedie, oogheelkunde en dermatologie lenen zich hier bijvoorbeeld goed voor. Tussen 2007 en 2010 is het aandeel van zelfstandige behandelcentra in de markt voor medisch specialistische zorg gestegen van circa 1 naar circa 2,3 procent.

Het aantal centra is de afgelopen tien jaar sterk gegroeid. Het exacte aantal ZBC’s is lastig te achterhalen: ruim 300 ZBC’s hebben een toelating verkregen op grond van de Wet Toelating Zorginstellingen. Waarschijnlijk is circa de helft hiervan ook daadwerkelijk actief op de markt voor medisch specialistische zorg. De Wet Toelating Zorginstellingen is in 2006 ingevoerd om de marktwerking in de zorg te bevorderen. Met de inwerkingtreding van deze wet is het ‘harde’ onderscheid tussen ziekenhuizen en ZBC’s vervallen. Er bestaan alleen nog ‘instellingen voor medisch specialistische zorg’. In de praktijk wordt de term ZBC echter volop gebruikt.