Willem de Boer

Spreker: Willem de Boer, bestuurder MC Slotervaart, onderdeel MC Groep
Onderwerp: Impact Participatiewet voor ons als ziekenhuis?
Kern: MC Slotervaart was al vijf jaar voor invoering van de Participatiewet bezig functies te creëren voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt

MC Slotervaart is al vijf jaar voor het instellen van de Participatiewet (2015) begonnen met het creëren van functies voor groepen die moeilijk aan werk komen, in samenwerking met UWV en Universiteit van Maastricht. MC Slotervaart voelt dit als een maatschappelijke verantwoordelijkheid waarbij de toegevoegde waarde van medewerkers het uitgangspunt is. Door job carving zijn geschikte takenpakketten georganiseerd, omdat mensen met een arbeidsbeperking zijn aangewezen op het uitvoeren van ‘elementaire taken’.

MC Slotervaart heeft inmiddels honderd jongeren opgeleid, waarvan tweederde een diploma heeft gehaald bij ROC Amsterdam. Er zijn twintig opleidingsplekken en vijf structurele banen gecreëerd bij het facilitair bedrijf en in niet-zorgfuncties. Dit concept wordt dit jaar uitgebreid naar MC Zuiderzee.

Essentieel voor het slagen hiervan zijn onder meer: strenge werving en selectie, passie, bevlogenheid en commitment bij directie, leidinggevenden, werkbegeleiders, jobcoaches en P&O, en zeer duidelijke regels die daadwerkelijk gehandhaafd worden. Mede door de subsidies levert investeren in duurzaam werken voor mensen met een arbeidsbeperking ook in economische zin voldoende op voor MC Slotervaart.


Twee stellingen

  1. Bedrijven hebben door het 100.000-banenplan de maatschappelijke plicht om mensen die vallen onder de Participatiewet in dienst te nemen. 14 mensen op de 1000 banen zijn daarbij voor een ziekenhuis een realistisch aantal.
  2. Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt kun je alleen inzetten voor ondersteunende en facilitaire werkzaamheden; niet voor directe zorg aan patiënten.


Discussie

In de discussie bleek dat het ene ziekenhuis ver is in het in dienst nemen van mensen die vallen onder de Participatiewet, en dat een ander ziekenhuis dat nog niet heeft geregeld. Het is een kwestie van over de tegenargumenten ‘geen tijd’ en ‘geen budget’ heen te stappen, en het als een missie te zien: wij gaan dit doen! Een aantal mensen moet deze kar willen trekken. Duidelijk werd dat het alleen om functies kan gaan binnen de afdeling facilitair en ondersteuning van zorgtaken, en alleen in teamverband. Inpassen van mensen met arbeidshandicaps kan ingewikkeld zijn, bleek uit voorbeelden. Zoeken naar duurzame plaatsen is moeilijk, een voorzichtig geopperd quotum werd door velen niet als juist gezien: er zijn al genoeg quota, dat moet niet het doel zijn. Opgemerkt werd dat mogelijk in de toekomst ook functies gecreëerd kunnen worden waarbij contact met patiënten mogelijk is, maar dan moet ook de patiënt eraan toe zijn.